فرمت فایل: ورد- Word  

مرجع فایل - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 23
دانش امام جعفر صادق    بدون ترديد، علوم حضرات معصومين عليهم السلام اکتسابي نيست و آنچه از ذهن شفاف و نوراني آن بزرگواران انعکاس مي‏يابد، اشعه‏هايي از انوار الهي است که از پيامبر خاتم صلي الله عليه و آله تا معصوم ‏چهاردهم امام زمان(عج) نسلي بعد از نسل، به يادگار مانده و زمينيان را بهره‏مند ساخته است.  اگر غير از اين بود، مي‏بايست علوم آنها مقطعي و زودگذر باشد و جز در عصر خويش، کاربردي آن هم در همه ‏زمينه‏ها، بدون کمترين تخلف نداشته باشد و در برخورد با شخصيت‏هاي علمي هم عصر خود و عالمان قرون بعد، منفعل گردد.  جستجوي مفصل اين نکته را به عهده خوانندگان محترم گذاشته و تنها مناظره زير را که به علم پزشکي امام صادق عليه السلام اشاره‏ دارد، نقل به مضمون مي‏کنيم.  روزي امام صادق عليه السلام به مجلس منصور دوانيقي وارد شد. طبيب هندي ‏کنار خليفه نشسته بود. او کتاب‎هايي را که در موضوع «علم طب‏» نگاشته شده بود، براي خليفه مي‏خواند تا ضمن سرگرم ساختن او بر معلومات خليفه بيفزايد.  امام صادق عليه السلام در گوشه‏ي مجلس نشست. باراني از هيبت و ابهت از چهره حضرت مي‏باريد. مدتي گذشت. هنگامي که طبيب از خواندن کتاب‎ها فارغ شد، نگاه‏اش به امام صادق عليه السلام دوخته شد. لحظاتي مشغول‏ تماشاي سيماي حضرت شد. ابهت و صلابت امام تنش را لرزاند. نگاه‏اش‏ را به سوي خليفه برگرداند و با اين سؤال سکوت را شکست: - اين مرد کيست؟- او عالم آل محمد(صلي الله عليه و آله) است.- آيا ميل دارد از اندوخته‏هاي علمي من بهره‏مند گردد؟ نگاه خليفه