فرمت فایل: ورد - Word  

مرجع فایل - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 8
شيخ بهايي عاملي شيخ الاسلام بهاءالدين محمد بن حسين بن عبد الصمد عاملي متخلص به "بهايي" و معروف به "شيخ بهايي" از جمله ي عالمان و شاعران معروف سده يازدهم هجريست. پدرش شيخ عزالدين از عالمان ديني جبل عامل لبنان در عهد شاه تهماسب صفوي با خاندان خود به ايران مهاجرت کرد. ابتدا در اصفهان و سپس در قزوين مقيم شد و بعد از آن به مشهد و از آنجا به هرات رفت و بعد از هشت سال به قزوين بازگشت و با کسب اجازه از پادشاه به سفر حج رفت و در بحرين( = بحران، الاحساء) سکونت گزيد و همانجا بود تا در سال 984 درگذشت . وي تمايل به تصوف داشت و تاليفهايي در فقه دارد. پسرش بهاءالدين محمد (شيخ بهايي) به سال 953 در بعلبک ولادت يافت و در خردسالي به همراه پدر و خاندانش به ايران آمد و با برادرش عبدالصمد در محضر پدر و بعضي ازعالمان ديگر تربيت يافت و در ادب عربي و فارسي و دانشهاي ديني و بعضي از دانشهاي عقلي به بويژه رياضي مهارت حاصل کرد و به همراه پدر ، چندگاه در اصفهان و قزوين و مشهد و هرات گذراند و جز اصفهان خانه اي در مشهد داشت ، و هنگامي که پدرش به ديار عرب باز مي گشت عهده دار کارهاي وي شد تا منصب شيخ الاسلامي يافت و پس از چندي به زيارت حج رفت و سپس مدتي که آنرا سي سال نوشته اند ، به سياحت پرداخت و آنگاه به ايران بازگشت و از آن پس در اصفهان ملازم درگاه شاه عباس و از مقربان او بود و با عالمان مشهوري مانند مير محمد باقر داماد در آن شهر معاشرت داشت و به تاليف کتابها و ساختن منظومه ها و تربيت شاگردان خود سرگرم بود تا در هشتاد و اند سالگي به سال 1030 يا 1031 درگذشت و تاريخ مرگش را « بي سرو پاگشت شروع و افسر فضل او فتاد » يافتند ، جسدش را به مشهد انتقال دادند و در يکي از خانه هايي که آنجا داشت به خاک سپردند.