فرمت فایل: ورد - Word  

مرجع فایل - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 3
موضوع : صوت و وسعت صدا نويسنده : حسام بهبهاني - نويسنده ي افتخاري   حنجره انسان خود يک نوع آلت موسيقي طبيعي است که توليد صوت مي کند ، در هر حال استنباط ما اين است که موسيقي آوازي يا آوايي، ارتعاشات منظم و موزوني است که توسط انسان خواننده در فضاي دهان ايجاد مي شود. اصلا صداي انسان بنا به يک سلسله حرکات فيزيکي به وجود مي آيد ، يعني بر اثر فشاري که با انقباض عضلات شکم و دنده ها ايجاد مي شود ، هوا از داخل ريه ها به لوله قصبته الريه رانده مي شود ، آنگاه جريان هوا در حين عبور از حنجره ، پرده هاي صوتي را به ارتعاش در مي آورد و در نتيجه صدا توليد مي گردد. بديهي است هرچه اين ارتعاشات منظم تر باشند ، صداي توليد شده مطلوب تر و مطبوع تر به گوش مي رسد. مايه صدا يعني همان پستي و بلندي يا زير وبمي صدا ، به نسبت طول قسمتي از پرده هاي صوتي که در حال ارتعاش است تغيير مي يابد. بنابراين آواز ، خواه با نواي ساز همراه باشد يا نباشد عبارت است از به کار بردن صدا بنا بر قوانين و اصول موسيقي که معناي آن توسط لحن و کلام بيان شود ، و به اختصار مي توان گفت صدا نتيجه حرکات ارتعاشي است که به وسيله گوش احساس مي شود. صداهايي که داراي ارتعاشات نا منظم باشند صداهاي غير موسيقي و آنهايي که ارتعاشات منظم دارند (پريوديک priudic) صداهاي موسيقي ناميده مي شوند. صوت انسان از اين نظر بر صداي سازها برتري دارد که با کلام همراه است و انسان مي تواند صوت خود را با کلام در آميخته وتاثيرات مختلفي در شنونده ايجاد کند. هر کسي کم وبيش صدايي دارد و شايد هم کمتر کسي باشد که در طول عمر خود زمزمه نکرده باشد.منتها يکي با صداي خوش و دلپذير مي خواند ، که همان صداي موسيقي است و ديگري با صداي  ناخوشايند و غير موسيقي مي خواند. بعضي افراد