فرمت فایل: ورد - Word  

مرجع فایل - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 7
مسئوليت پذيري نوجوانان در جامعه اين اعتقاد بسياري از والدين كه من بايد مراقب همه چيز باشم، اگر كارها را به نحو احسن انجام ندهم مادر خوبي نيستم، من مسئول تمام اتفاقاتي هستم كه براي فرزندانم مي افتد، اگر آنهاموفق نشوند مردم راجع به من (پدر) چه خواهند گفت؟! روزو شب خودم را به آب و آتش مي زنم تا آب توي دل بچه ها تكان نخورد. بچگي يك طرف شكممان گرسنه بود و يك طرف روز هم شاگردي، آخ هم نمي گفتيم، اما حالابا اين همه امكانات معلوم نيست آخرش چي از آب در بيايند، ما كه از اين زندگي هيچي نفهميديم.    از طرفي وقتي پاي صحبت نوجوان ها مي نشيني آنها هم حرفهاي زيادي براي گفتن دارند ازجمله: «آخرش نفهميديم تو خونه ما كي هستيم، گاهي احساس مي كنم بودن و نبودنم يكي است از اين وضع خسته شدم. آخه مگه همه چيز درس است؟»    با كمي تأمل مي توان دريافت، احساس همه كار تواني، خود را محور و مركز امور ديدن، كامل گرايي و اعتقاد به بي عيب و نقص بودن، به ساز دنياي فرزندان، رقصيدن، ازطرفي نياز به محبت و تأييد ديگران آن هم به شيوه افراطي زيربناي فكر و باور والديني است كه خواسته يا ناخواسته در دام دلهره و اضطراب و يأس مزمن افتاده و بعضا تلاشهاي آنها در گردابي مدور غرق گرديده، حالتي كه نه خود از زندگي لذت مي برند و نه فرزندانشان راضي هستند.    اين دسته از والدين به علت داشتن انرژي فراوان، عجله داشتن در انجام كارها، تمايلات وسواسي، آستانه عمل پايين، سختگيري، دلشوره، كمدي فرزندان ترجيح مي دهند اغلب كارها را خودشان به تنهايي انجام دهند و به نوعي بيشتر از حد نيرو مصرف كنند. در نتيحه فرصت آزمايش و خطا، كسب تجربه را به فرزندان خود نمي دهند. از آنجايي كه قدرت تفكر و تصميم گيري، برنامه ريزي، انعطاف پذيري، اعتماد به نفس،