فرمت فایل: ورد - Word  

مرجع فایل - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 7
مشورت يكى از راهبردهاى تدبير در يك مجموعه اعم از سازمان، اداره و خانواده، مشورت و رايزنى است. انسان هر قدر هم كه‏نبوغ داشته باشد، نمى‏تواند همه زواياى مسائل و مشكلات را ببيند. مديرى كه مشورت با ديگران را در رأس برنامه‏ها واقدامات خويش قرار ندهد، نمى‏تواند مديرى موفق محسوب شود.پيامبر اسلام(ص)، مصون ازخطا بود و با قطع نظر از وحى، از فكر نيرومندى برخوردار بود و نياز به مشورت نداشت، اما بإ؛نپيروان خويش مشورت مى‏كرد تا هم روحيه اظهار نظر و جوشش فكر و انديشه در آنها بيدار شود هم آنان را متوجه اهميت‏مشورت نمايد، تا آن را جزء برنامه‏هاى اساسى زندگى شخصى و اجتماعى خود قرار دهند. از اين رو براى رأى افراد صاحب‏نظر ارزش خاصى قايل بود تا آنجا كه گاهى براى احترام آنها، از رأى خود صرفنظر مى‏كرد، به عنوان نمونه در مورد جنگ بامشركان در احد و يا در مورد سرنوشت اسراى جنگ بدر با اصحاب مشورت نمود و اهميت مشورت در تدبير امور معيشت‏نيز بر كسى پوشيده نيست. فصلهاى بعد، به برخى از فوايد و آثار آن اشاره خواهيم كرد.5 - 1. حد و مرز مشورت‏آيه شريفه »شاوِرهُم فِى الاَمر« به پيامبر اسلام(ص) فرمان مشورت با پيروانش را مى‏دهد، در اين آيه كلمه »الامر« مفهوم‏وسيعى دارد و همه كارها را شامل مى‏شود، ولى مسلم است كه آن حضرت هرگز در قانون گذارى و احكام الهى با مردم مشورت‏نمى‏كرد، بلكه در آنها صرفاً تابع وحى بود، و تنها در طرز اجراى قانون نظر مسلمانان را جويا مى‏شد. از اين رو گاهى كه پيامبرپيشنهادى را مطرح مى‏كرد، مسلمانان نخست سؤال مى‏كردند كه آيا اين يك حكم و قانون الهى است كه قابل اظهار نظر نباشدو بايد تسليم