فرمت فایل: ورد - Word  

مرجع فایل - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 39
ظاهرا ً نامگذاري ِ «مكتب ِ ناتوراليست» روز ِ 16 ِ آوريل ِ 1877 در رستوران ِ «تراپ» بر سر ِ ميز ِ شامي كه گوستاو فلوبر، ادمون دوگنكور، اميل زولا و گروه ِ آينده ي «مدان» گرد آمده بودند صورت گرفت و اين عنوان كه از زبان ِ علم و فلسفه و نقد ِ هنر گرفته شده بود وارد ِ ادبيات شد. از قرن ِ هفدهم، آكادمي ِ هنرهاي زيباي فرانسه، عقيده اي را كه تقليد از طبيعت را در هر چيزي ضروري مي شمرد، ناتوراليستي مي ناميد. اين اصطلاح به ويژه در مورد ِ نقاشي به كار رفته بود. بودلر معتقد بود كه: «انگرIngre مشهورترين نماينده ي مكتب ِ ناتوراليست در طراحي است.» در فلسفه، ناتوراليسم نظام ِ كساني است كه طبيعت را به عنوان ِ اصل ِ اوّليه قبول دارند و همه چيز را به آن حمل مي كنند. از اپيكوريان گرفته تا پوزيتيويست ها و از جمله گاسندي Gassendi و اصحاب ِ دائرة المعارف را مي توان در اين طبقه بندي قرار داد. اين كلمه سرانجام در قاموس برخي از منتقدان مفهومي قياسي مي گيرد و به كوشش ِ نويسنده اي اطلاق مي شود كه به گفته ي ويكتور هوگو (افسانه ي قرون ِ 1859) « مي كوشد با مسائل ِ اجتماعي همان رفتاري را بكند كه دانشمند ِ علوم ِ طبيعي با جانور شناسي مي كند... » بودلر در سال ِ 1848، بالزاك را « دانشمند... مشاهده گر... و ناتوراليست.» مي خواند. ناتوراليسم ِ زولا درعين ِ حال نوعي زيبا شناختي ِ وفاداري ِ بي گذشت به حقيقت است و دادن ِ ضرورت ِ ادبي به فلسفه ي تحققي ( پوزيتيويسم) و بالاخره نوعي انتقال ِ روش هاي تاريخ ِ طبيعي است به رمان. ناتورالیسم از نظر فلسفی به قدرت کامل و محض طبیعت که نظم بی نظیری داشته باشد گفته می شود. از جهت ادبی تقلید موبه مو و دقیق از