فرمت فایل: ورد - Word  

مرجع فایل - قابل ویرایش ) 

تعداد صفحه : 20
موتورهای دی‌سی : يکی از اولين موتورهای دوار، اگر نگوييم اولين، توسط مايکل فارادی در سال 1821م ساخته شده بود و شامل يک سيم آويخته شده آزاد که در يک ظرف جيوه غوطه‌ور بود، می‌شد. يک آهنربای دائم در وسط ظرف قرار داده شده بود. وقتی که جريانی از سيم عبور می‌کرد، سيم حول آهنربا به گردش در می‌آمد و نشان می‌داد که جريان منجر به افزايش يک ميدان مغناطيسی دايره‌ای اطراف سيم می‌شود. اين موتور اغلب در کلاسهای فيزيک مدارس نشان داده می‌شود، اما گاهاً بجای ماده سمی جيوه، از آب نمک استفاده می‌شود. موتور کلاسيک DC دارای آرميچری از آهنربای الکتريکی است. يک سوييچ گردشی به نام کموتاتور جهت جريان الکتريکی را در هر سيکل دو بار برعکس می کند تا در آرميچر جريان يابد و آهنرباهای الکتريکی، آهنربای دائمی را در بيرون موتور جذب و دفع کنند. سرعت موتور DC به مجموعه‌ای از ولتاژ و جريان عبوری از سيم پيچهای موتور و بار موتور يا گشتاور ترمزی، بستگی دارد. سرعت موتور DC وابسته به ولتاژ و گشتاور آن وابسته به جريان است. معمولاً سرعت توسط ولتاژ متغير يا عبور جريان و با استفاده از تپها (نوعی کليد تغيير دهنده وضعيت سيم‌پيچ) در سيم‌پيچی موتور يا با داشتن يک منبع ولتاژ متغير، کنترل می‌شود. بدليل اينکه اين نوع از موتور می‌تواند در سرعتهای پايين گشتاوری زياد ايجاد کند، معمولاً از آن در کاربردهای کششی نظير لوکوموتيوها استفاده می‌کنند. اما به هرحال در طراحی کلاسيک محدوديتهای متعددی وجود دارد که بسياری از اين محدوديتها ناشی از نياز به جاروبکهايی برای اتصال به کموتاتور است. سايش جاروبک ها و کموتاتور، ايجاد اصطکاک می‌کند و هر چه که سرعت موتور بالاتر باشد، جاروبکها می‌بايست محکمتر فشار داده شوند تا اتصال خوبی را برقرار کنند. نه تنها اين اصطکاک منجر به سر و صدای موتور می‌شود بلکه اين امر يک محدوديت بالاتری را روی سرعت ايجاد می‌کند و به اين معنی است که جاروبکها نهايتاً از بين رفته نياز به تعويض پيدا می‌کنند. اتصال